رمان جیب‌بر

درباره کتاب رمان جیب‌بر

داستان از خسروی جیب‌بر شروع می‌شود و کار به خسرویی می‌رسد که نه ما می‌شناسیمش و نه خودش! یک نامه اخراج روی میز خسرو می‌آید که امضای آن ما را همراه با او روی تقویم و نقشه می‌گرداند. تقویمی که به عقب ورق می‌خورد تا اینکه می‌رسیم به حوالی سال55. نقشه را هم انگشت می‌چرخانیم تا پای کوه‌های زاگرس و همدان. خسرو است و کودکی موفرفری و یک ردیف سرباز مسلح و رفیق‌بازی‌هایش و کلی داستانی دیگر!

برشی از کتاب رمان جیب‌بر

زندان جایی بود که من به خدا پشت کردم… هر صفحه داستانی که می‌نوشتم، دل‌خوش بودم لیلا آن را بخواند؛ هر خط، زخمی بود که از تنم می‌کَندم و روی کاغذ می‌ریختم. حالا اما، دارم روی ابرها راه می‌روم، سبک و رها، در مسیر بیمارستانی که شاید پایان همه این تلخی‌ها باشد… من جیب‌بُری بودم در میان شعارها، در میان مردمی که مشتاق شورش بودند و من فقط جیب‌هایشان را می‌دیدم؛ حالا اما، داستان‌هایم از زندان به بیرون خزیده‌اند، و شاید برای اولین‌بار، چیزی جز جیب‌ها برایم مهم شده.

***

شهید با کسی که به خدا پشت کرده، رفیق نیست

***

خصوصیت اصلی هنر اینه که مردم خیلی دیر متوجه میشن که چی بهشون گفتی. وقتی که سرتاپاشون لذت برده و آلوده شده، تازه ممکنه به هوش بیان که چی شد.

***

بحث کردن درست مثل چاقوکشی است. طرف را لت‌وپارکردن است بدون خون و خون‌ریزی. این هم یک جور احساس قدرت به آدم می‌دهد، بدون عذاب وجدان.

***

دین، روشنی چشم میخواد. اینا پشت شیشه‌های ویسکی میخوان بشینن و طهارت بفهمن؟!