خاطره 1987 روز

درباره کتاب خاطره 1987 روز

داستان معلمی که فیلم هنگام اسارتش بارها از تلویزیون بغداد پخش شد. معلمی که یکی از شاگردانِ نویسنده‌اش مبهوت شخصیت او می‌شود و زندگی‌اش را می‌نویسد. در حین مصاحبه با خودش می‌گوید این دیگر نقطه اوج کتاب خواهد بود، اما در جلسه بعد با ماجرایی دیگر غافلگیر می‌شود. معلمی که حتی در دوران اسارت هم دست از آموزش برنداشت و یکی از خدماتش این است که چندین نفر را در همان موقع حافظ قرآن کرده است. روایت زندگی غلامحسین کمیلی، روایت حیات است، روایت حرکت.

برشی از کتاب خاطره 1987 روز

با رفتن سعید و دوستش اوضاع داخل آسایشگاه امن‌تر شد. حداقل کسی از میان أسرا باعث آزار و اذیتمان نمی‌شد. بچه‌ها یک دست شدند و فضا برای کارهای گروهی بیشتر شد. تعداد قرآن‌ها هم بیشتر شده بود و کمبود قرآن نداشتیم. فقط ترانه‌هایی که از صبح تا شب پخش می‌شد و تلویزیونی که مدام روشن بود و همه‌جور چیزی نشان می‌داد مانع برنامه‌های فرهنگی و قرآنی ما می‌شد. ترانه‌های ام‌کلثوم خواننده مشهور زن را خیلی گوش می‌کردند. خیلی هم طرفدار داشت. سربازان عراقی مدام زیر لب آهنگهایش را زمزمه می‌کردند. گاهی پیش می‌آمد از تلویزیون و از بلندگوهای قاطع ترانه‌هایش را همزمان پخش می‌کردند. روی اعصاب بود. برخی روزها فیلمهای مبتذل هم از تلویزیون پخش می‌کردند من هیچ وقت ندیدم. ولی بعضی بچه‌ها به چشمشان خورده بود. وقتی سربازها نبودند تلویزیون را خاموش می کردیم؛ ولی وقتی یکی از آنها می‌آمد، باید همه رو به تلویزیون می‌نشستیم و گرنه با همان باتومی که دستش بود به سر و صورتمان میزد.